Í gærkvöldi ákváðum við að skjótast útúr bænum, í bústað til Dabba og Dísu rétt hjá Þórisstöðum. Jebb eftir kvöldmat pökkuðum við því allranauðsynlegasta sem maður þarf að hafa yfir nóttina og fórum af stað. Það var ofsalega næs, vel tekið á móti okkur með kvöldmat(sem við þurftum ekki vegna þess að kvöldmaturinn okkar var búinn!!), hvítu, rauðu, öl og því sem hugurinn girntist. Bara kósý. Spjallað fram eftir nóttu og þegar við vorum öll orðin rauðeygð og hálf orðlaus af þreytu ákváðum við að gefa eftir. Enda hvíta og rauða búin… svo ekki yfir neinu að hanga
Nóttin var ansi hvöss og svefnleysi angraði þreytta gamla fólkið að morgni. Hvassviðrið var svo mikið á köflum að við áttum alveg von á að skíða með bústaðnum niður hlíðina… shit þetta voru rosalegar hviður. Húsið svoleiðis nötraði eins og í jarðskjálfta. En mikið var yndælt að skreppa aðeins út fyrir bæjarmörkin.
Ég er farin að hugsa rosalega mikið um næsta sumar. Þó mér finnist veturinn frábær og allt það þá hlakka ég svo til að fara í fjallgöngur að það er eins gott að maður standi við þetta. Sinni þessari brjálæðislegu þörf sem er að hellast yfir mig. Eftir að hafa labbað Fimmvörðuháls síðasta sumar þá er löngunin hjá mér, pabba og fleirum mikil til að halda áfram. Taka næsta skref
Eins gott að næsta sumar verði ekki ALGJÖR andstæða síðasta sumars. Nú er stefnt á einhverja góða dagsgöngu. Td Leggjarbrjót eða að labba innúr Þórsmörk og að jökli. Ekki svo mikið upp í móti meira á jafnsléttu. Einnig hægt að labba inn Slippugilið og fleira í mörkinni. Það væri æði að labba þarna um allt. Þetta er svo dásamlegur staður.
Spurning hvort við förum í Aðalvík í sumar. Þar er nú annað himnaríki. Þá verður maður að staldra aðeins lengur við og labba og labba af sér fæturnar þar.
Já einhvern veginn þá kemur sumarið sterkt upp í mér núna
Kannski vegna þess að maður finnur hvernig daginn er að lengja og hvað það er allt mikið léttara þá. Kannski vegna þess að maður finnur þungann yfir þjóðinni í svona lægðum og látum. Allir frekar þreyttir myndi ég segja.