Þetta telst svo sannarlega til tíðinda… Við Lárus fórum út á föstudagskvöldið kl 23:00, þá er maður vanalega farinn að halla augunum yfir TV-inu. Nú eða að koma heim
Það var allt honum Dabba “að kenna”. Hann hringdi og sagði að æskuvinur hans væri að fara að spila á Kaffi Viktor og hann langaði að fara og hafa einhverja með sér. Við ákváðum að við gætum ekki sagt annað en já þar sem við gerum ekki djakk sjitt daginn út og inn. Verðum að láta fréttast af okkur þetta eina skipti á ári sem við gerum eitthvað HAHA (ekki það að það fréttist neitt mikið af manni á Kaffi Viktor….) Það var ferlega gaman að fara og sjá guttana. Þeir spiluðu eiginlega allt milli himins og jarðar. Ég held að ég hafi getað sungið með öllum lögunum nema 1. Svo skemmtilega vildi líka til að Aníta var þarna með Ragnheiði og Erlu (þar sem Erla þekkir gaurana sem voru að spila!) og svo var Gunnar Ingi (Lallabróðir) og hans félagar þarna á næsta borði við stelpurnar. Mjög gaman. Eins og ég segi, við skemmtum okkur konunglega og hver veit nema við gerum þetta aftur á næstunni HAHA.
Reyndar verð ég að segja að Kaffi Viktor er ekki spennandi staður. Þarna voru 3 týpur af fólki (fyrir utan fylgdarlið bandsins). Ógeðslega þurfandi gamlir karlar, kellur af sama sauðahúsi og svo þurfandi innflytjendur, margir í eldri kantinum líka.. Virkilega geðslegt. Hefði ekki staldrað lengi þarna inni ef ekki hefði verið fyrir þetta band. Man þegar Kaffi Viktor var að opna að þá var aldurstakmarkið þangað hærra en á marga aðra staði, þótti svolítið plebbalegur og fínn. Óboy hvað þessi staður þyrfti að taka sig í gegn til að endurheimta “sjarmann” aftur.