Í dag þreif ég bílinn minn í fyrsta skipti í 4 mánuði. Maður gleymir því á svona löngum tíma hvað þetta er afspyrnu leiðinleg athöfn meðan á henni stendur þótt maður sé stoltur eftirá þegar bíllinn glansar. En þar sem það er komið sumar og bíllinn enn með Fjalla-Drullubletti síðan við fórum Kjöl í vetur var þetta eiginlega ekki umflúið. Ekki orð um það meir, og klukkan 10 í morgun var bíllin tjöruþveginn og sápusvampaður af mikilli ástúð.
Það ryfjaðist upp fyrir mér meðan ég var að Sonax-Bóna bílinn minn að Kristinn frændi vann eitt sinn við að bóna bíla fyrir Securitas. Eins og frænda er siður hékk ég löngum stundum yfir honum þarna í vinnuni og þreif og Sonax-Bónaði við hans hlið. Við vorum ekki með bílpróf og þurftum því að hringja í öryggisverði til að færa bíla inn og út og þótti okkur þetta hin mesta hneysa. Það fór því svo fyrir rest að við mönuðum okkur í það að Kristinn myndi færa bílana út og inn og var það gert með mikinn hjartslátt í brjósti, enda við ekki nema svona 14-15 ára ef ég man rétt. Þetta var mikið ævintýri og hékk ég þarna með frænda oft og iðullega gegn greiðslu í kók og prins. Memories, memories….
hlakka til – hefði ekki sagt það fyrir 1 ári síðan! En það er mikið vatn, já ofsalega mikið vatn runnið til sjávar síðan þá! Nú er maður orðinn svo hugaður að maður þorir að stinga nálum í fólk með örþunnum nálum og það heyrir til undantekninga að maður sjái blóð! En það getur komið fyrir og þá er bara að bíta á jaxlinn …. og það hefur virkað hingað til 
hef sko alveg oft tekið svona nálar úr fólki – bara ekki oft sett þær í – en samt – hef prufað það.